Skip to content

ตะกวดตาฟาง(เรื่องเล่าจากเขานอ ตอนที่ 3)

สิริรักษ์ อารทรากร เจ้าหน้าที่วิจัย
โครงการฟื้นฟูสถานภาพนกแต้วแล้วท้องดำ

ทุกวันที่ฉันออกไปดูนก เพื่อหานกแต้วแล้วท้องดำในป่าเขานอจู้จี้ ต้องเดินไปอย่างช้าๆ เงียบๆ เพื่อให้รบกวนนกน้อยที่สุด ในขณะที่ตาสอดส่ายหานกตามพื้นรกๆ อันเป็นที่ที่นกแต้วแล้วท้องดำชอบหลบไปแอบดูเรา หลายครั้งที่แอบไปนั่งซุ่มเผื่อจะเปลี่ยนจากโดนแอบดูเป็นแอบดูเค้าได้บ้าง แต่หลายครั้งที่ความเงียบของเราต้องถูกรบกวนโดยสัตว์เลื้อยคลานสี่ขาขนาด ย่อม ที่ดูเหมือนจะมีชุกชุมในป่าแห่งนี้ มันคือ “ ตะกวด ” หรือ “ แลน ” สัตว์เลื้อยคลาน สกุลเดียวกับเจ้าตัวที่หลายคนมักจะใช้สบถจนติดปาก

หลายครั้งที่เจ้าตะกวดทำ ให้ความเงียบสงัดต้องถูกทำลาย เพราะความขี้ตกใจวิ่งหนีคนไกลเป็นร้อยเมตร จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไร ในเมื่อคนแถวนี้มีงานอดิเรก คือ “ พาหมาไปหาตะกวดมากิน ” แต่ก็อีกหลายครั้งที่ฉันได้เจอกับตะกวดที่แสนเชื่อง ชนิดที่ไม่รู้ว่า เชื่องจริงๆ หรือ ตาไม่ดีกันแน่

ครั้งหนึ่ง ฉันนั่งแอบอยู่ข้างต้นไม้ริมไหล่ห้วย เพื่อแอบดูเผื่อจะมีนกแต้วแล้วท้องดำโผล่มาให้เห็น วันนั้นไม่มีแต้วแล้วท้องดำ แต่มีเสียงคลาน กรอบแกรบ.. กรอบแกรบ.. อยู่ไม่ไกล ฉันทำตัวให้นิ่งที่สุด ด้วยเกรงว่าหากเจ้าตะกวดน้อยตัวนี้ตกใจขึ้นมา มันจะวิ่งป่าราบทำป่าแตก ฉันนั่งมองเจ้าตะกวด นิ่ง.. นิ่ง.. มันใช้จมูกสอดไปใต้ใบไม้เพื่อหาแมลงตามพื้น คลานไป.. หาแมลงไป.. เรื่อยๆ.. เรื่อยๆ.. มันกำลังมาทางที่ฉันนั่งอยู่ ! มันคลานมาถึงโคนต้นไม้อ้อมไปทางด้านหลัง เลาะมาข้างๆ ตัว จนมาหยุดอยู่ที่เท้าของฉันที่นั่งนิ่งหวังว่ามันจะค่อยๆ หากินออกไปทางอื่น แต่ ฉันคิดผิด เพราะ มันทำเสมือนฉันเป็นต้นไม้ต้นหนึ่ง ด้วยการปีนไต่ขึ้นมาบนขาจนถึงเข่า แล้วจะเอ๋กับตาหนึ่งคู่บนยอดไม้ที่มันกำลังปีนขึ้นมา ตามองตา สายตาก็จ้องมองกัน สัก..พัก เจ้าตะกวดน้อยคงคิดได้ว่าต้นไม้ที่มันกำลังปีนขึ้นมานั้น คือ มนุษย์…

อีกครั้งหนึ่ง ที่ทำให้ฉันสงสัยว่าตะกวดที่นี่คงสายตาไม่ดีเท่าไหร่ คือ เมื่อครั้งฉันเดินสำรวจนกอย่างช้า..ช้า แล้วเหลือบไปเห็นตะกวดยาวเกือบเมตรกำลังหากิน จึงหยุดดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตะกวดขนาดย่อมจับได้ด้วงขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง มันคาบตัวด้วงสะบัดตีกับพื้นหวังให้ตัวด้วงตายก่อนกิน แต่พื้นคงนิ่มเกินไป มันเริ่มมองหาของแข็งที่พอจะตีตัวด้วงให้ตายได้ แล้วมันก็เดินมาทางนี้ (อีกแล้ว) มันเดินมาทางฉันซึ่งสวมชุดสีเขียวใส่รองเท้าหนังสีเขรอะๆ คงคิดว่าเป็นต้นไม้ ตะกวดตัวย่อมคาบด้วงตัวเป้งมาหยุดอยู่ที่ปลายเท้า แล้วเอียงคอแหงนหน้าดู “ ทำไมต้นไม้มีสองโคนแต่ต้นเดียวกันหว่า ??” มันคงจะสงสัย .. ฉัน ขยิบตา ยิงฟัน “ ยิ้ม ” ให้มันไปหนึ่งที… มันคงรู้แล้วว่าต้นไม้นี้ คือ มนุษย์